Oisterwijkse vennen, een wintersprookje!
De Oisterwijkse vennen zijn al een tijdje in beeld bij mij. Als wandelaar was ik al wel eens door het gebied gekomen. Ik denk dan vaak: “Hier moet ik nog eens terugkomen om te fotograferen”. Maar ik heb ook wel eens landschap- en natuurfoto’s van dit gebied gezien. Mijn definitieve fotografische nieuwsgierigheid werd gewekt toen ik een blog zag over de Oisterwijkse vennen uit 2013 van Wouter van de Weerd. Oisterwijk ligt een uurtje rijden vanaf Utrecht, dus weersomstandigheden en timing zijn belangrijk. Voor niets er naar toe rijden is frustrerend en zonde van de moeite en benzinekosten. Via Natuurmonumenten had ik een wandelroute rond de vennen van een kilometer of 9. Aan de hand van The Photographer’s Ephemeris wist ik waar ik ongeveer moest zijn als ik wilde fotograferen bij zonsopkomst. 30 december tufte ik voor de 3de keer in iets meer dan een maand tijd richting de Oisterwijkse Vennen. De voorgaande keren had ik gefotografeerd en al wandelend de vennen verkend. Nu wist ik waar ik wilde zijn. In de nacht van 29 op 30 december vriest het en er is mist voorspeld. Echter, op het moment dat ik naar het zuiden rij, lost de mist zich langzaam op. Hé, Jammer! Wel zie ik nog steeds wat rijp aan de bomen en in de bermen. Hoewel dat in het donker niet zo goed te zien is. Op het moment dat ik bij het door mij beoogde ven parkeer zie ik in het tegenlicht al twee fotografen uitgebreid staan fotograferen. Wow, die zijn ook vroeg! Ik bouw mijn foto-uitrusting op en begin ook rustig te fotograferen. De omstandigheden zijn wel héél mooi! Veel mooier dan ik verwacht had. Het is een half uur vóór zonsopkomst.
[img_gallery id=”6655″ type=”fancybox” layout=”2″ orderby=”” order=”” description=”” ]
Nu ben ik al 2 x eerder op deze plek geweest, maar zoals ik nu het “eilandje” met de boom zie, is mij de huidige schoonheid nooit opgevallen. Blijkbaar doet lichtval en rijpafzet heel veel in het spel van donker en licht. Ik word onrustig, want ik wil vanaf méér invalshoeken fotograferen, maar ik kan me nauwelijks losmaken van deze plek en het uitzicht op het eilandje.
[img_gallery id=”6689″ type=”fancybox” layout=”2″ orderby=”” order=”” description=”” ]
Uiteindelijk loop ik toch tot halverwege links om het ven. De zon komt steeds hoger en de rijp kleurt prachtig in het vroege ochtendlicht. De kleur verandert van minuut tot minuut. Ik word als vanzelf weer teruggetrokken naar de eerste plek met het mooie zicht op het eilandje. De zon zet de omgeving rond het eilandje in vuur en vlam. Het is duidelijk: ik heb mijn kerstkaart voor 2017! Ik loop hierna nog een stukje rechts om het ven.
[img_gallery id=”6705″ type=”fancybox” layout=”2″ orderby=”” order=”” description=”” ]
De zon stijgt hoger en hoger en wordt steeds feller. Ik twijfel heel erg en vraag me steeds af of ik nog naar een hele andere locatie en ven moet gaan. Uiteindelijk hak ik de knoop door en stap ik in mijn auto om naar een ander punt te rijden. Daar krijg ik de zon meer in de rug c.q. van links achter. Ook met meer zonlicht blijft het mooi, hoewel ik het mystieke er nu wel een beetje af vind gaan. Het is 11 uur en tijd om naar huis te gaan.
[img_gallery id=”6729″ type=”fancybox” layout=”2″ orderby=”” order=”” description=”” ]
Wil je meer zien van mijn fotograferen aan de Oisterwijkse Vennen, bekijk dan ook eens deze posts: